بیماری متهم کردن کشور و ملت

هسته ی اصلی دانش یک دانشمندان از تلاش خود او بوجود می آید نه از محلی که زندگی میکند اما محل زندگی او نیز میتواند در قدرت بخشی به دانش او تاثیر مثبت یا منفی داشته باشد. بعبارت دیگر محل زندگی یک فرد نقش ایجادی و تاسیسی در دانش افراد ندارد بلکه نقش ثانویه دارد. همینطور در مورد بی دانشی افراد نیز مطلب فوق صادق است.

اما سالهاست که در کشور ما عده ای برای اینکه مسئولیت خود را از گردن خود باز کنند و برای اینکه کمکاری خود را توجیه نمایند بلافاصله کشور و مردم خود را متهم میکنند.

مثلا اگر از یک فرد دانشمندی از مردمان دیگر کشورها صحبت به میان آید افرادی که از شنیدن فضیلت آن دانشمند احساس حقارت میکنند برای اینکه خود را از اتهام کمکاری و تنبلی مبرا کنند بلافاصله کشور و مردم خود را متهم میکنند و شروع به تحقیر جامعه خود میکنند و طوری سخن میگویند که انگار آن فرد دانشمند هیچ هنری که متعلق به شخص خودش باشد نداشته بلکه هرچه داشته مربوط به محل زندگی اش بوده است. که البته چنین تصوری تصوری نادرست است و فقط میتواند مُسکّنی برای وجدان درد افراد تنبل باشد

بدیهی است که مردان بزرگ درهر کجا و در هر کشوری که باشند با کمی اختلاف در قوت و ضعف به جایگاه شایسته ای دست می یابند و ناتوانان هرجا که باشند به جایگاه نازلی از جهت علم و دانش بسنده خواهند کرد اما از آنجایی که ناتوانان و تنبلها دوست دارند دلیل عقب ماندگی خود را در خارج از خود جستجو کنند که البته راحت ترین راه است ترفندی می اندیشند و برای اینکه فورا خود را از زیر تیغ انتقاد خارج کنند خیلی ماهرانه یک جایگزین برای خود پیدا میکنند و به زیر تیغ انتقاد میسپارند و چه عاملی دم دست تر و بی دفاعتر از جامعه میتوانند بیابند؟

و این ، حکایت سالهای اخیر کشور ماست. این روزها راحت ترین راه برای پوشاندن تنبلی برخی از افراد توهین و تحقیر کشور است تا با کوچکترین بهانه ای به متهم کردن کشور و ملت مشغول شوند و ضمن تحقیر ملت خود سایر ملتها را تعریف و تمجید کنند.

اما بنده تا بحال هیج دانشمندی را ندیدم که دلیل عقب ماندگی خود نسبت به سایر دانشمندان را کشورش بداند اما در عوض همه کسانی که برای خدمت به مردم خود هیچ اقدامی نمیکنند تقصیر همه ی کاستی های خود را به گردن کشور و ملت خود می اندازند تا وجدان خود را آسوده کنند و خود را فریب دهند و نفس راحتی بکشند و مطمئن باشند که تقصیری متوجه آنها نیست و همه تقصیرها متوجه ملت و کشور است. اما چه خوب است که قبل از اینکه جامعه را متهم کنیم کمی منصفانه قضاوت کنیم و نیم نگاهی هم به مسئولیتهای فراموش شده خویش داشته باشیم و بدانیم که بدون زحمت و تلاش بی وقفه خود ما جامعه هرگز نمیتواند دانش را در درون ما ایجاد کند بلکه رسالت اصلی دانش و پیشرفت در درون خود ماست و جامعه و کشور در درجه دوم قراردارد. امیدوارم این نقیصه و بیماری متهم کردن کشور و ملت هر چه زودتر از ذهن مردم ما برطرف شود و همه قبل از متهم کردن دیگران به مسئولیت فردی خود توجه نمایند وبدانند که اگر خود را اصلاح کنند همه دنیا اصلاح خواهد شد.

/ 0 نظر / 81 بازدید