امروزه میوه ها را هم رنگ میکنند حتی اخیرا شنیدیم که پرتغال ها را هم رنگ میکنند و نوعی واکس به آنها میزنند که تازه و خوش طعم به نظر برسند. خریدار با دیدن رنگ خوش میوه آن را میخرد و به منزل میبرد اما وقتی درون میوه ها را میبیند متوجه میشود که چه جنس ضایعی را خریده است.

انسان ها نیز ظاهر و باطن دارند . انسان میتواند ظاهر خودش را رنگ بزند و آرایش کند اما درون هم چنان خراب باشد . بعضی انسانها آنقدر خودشان را رنگ میکنند که خودشان هم زیبایی شان را باور میکنند و برای درک حقیقت خودشان دچار مشکل میشوند.

انسان میتواند به دونوع خود را رنگ بزند : یک نوع با لباس و آرایش تن و یک نوع  هم با رفتار های ریاکارانه . رنگ زدن ظاهر ، یعنی چیزی غیر از حقیقت درون  را نمایان ساختن !

 یکی با لباس شیک خود را رنگ میزند و دیگری با لباس ساده و دیگری با لباس دیگر و . . .   یکی با ظاهر آراسته خود را رنگ میزند و یکی با ظاهر ژولیده . . .  یکی با لوازم آرایش  یکی بدون لوازم آرایش و . . .  بالاخره یک وقتهایی آدم خودش را به دروغ باور میکند .

اگر یک روز شما  خودتان را به دروغ باور کردید یک راه برای یافتن باطن حقیقی خودتان وجود دارد و آن زمزمه های تنهایی است . انسانها برای دیگران خود را رنگ میکنند و در اجتماعات و مراسم و ملا عام  با آرایش های رنگی خود با دیگران مواجه میشوند اما به محض اینکه تنها شدند به خودشان برمیگردند و بدون رنگ های  مصنوعی زندگی میکنند و رنگ خودشان را میگیرند . 

زمزمه های نا خود آگاه ، شخصیت درونی انسان را  برملا میکند . شما در تنهایی چه چیزی را زمزمه میکنید ؟  اشعار عارفانه ؟  ترانه مبتذل ؟  شعر کودکانه ؟  قرآن ؟  مدح اهل بیت ؟  آهنگ ؟ ریتم ؟ . . .

زمزمه های ما همیشه ثابت نیستند و میتوانند تغییر کنند و لی زمزمه های غالب ما شخصیت غالب ما را هویدا میکنند. مراقب زمزمه های تنهایی خودمان باشیم و با ارتقاء آنها برای اصلاح زندگی خود  اقدام نماییم .  باید زمزمه های تنهایی خود را روز به روز بهتر و بهتر کنیم.

زمزمه های تنهایی خود را خوش رنگ کنیم تا رفتارمان رنگ خوش بگیرد و نیاز به رنگ کاری مصنوعی نداشته باشیم. میوه شخصیت ما هرروز در تنهایی قاچ میخورد و درونش نمایان میشود . شخصیتهای خوب  با زمزمه های خوش  ، عطر افشانی میکند و شخصیتهای دیگر موافق با خود تراوش مینماید.  مراقب تنهایی خود باشیم .

 

ظاهر و باطن