حیا در لغت به معنی خودداری کردن از انجام کاری است که در نظر عرف جامعه ناشایست است.

حیا را میتوان به دو نوع تقسیم کرد : حیای درونی - حیای بیرونی

منظور از حیای درونی آنست که تمایلات غالب و روحیات درونی فرد و رفتارهای پنهان و آشکار او مطابق با معنی حفظ حیا باشد.

منظور از حیای بیرونی آنست که ظاهر شخص و لایه های بیرونی رفتار او (رفتارهایی که در معرض دید عموم قراردارد ) منافاتی با حیا نداشته باشد.

ایجاد تناسب بین حیای درونی و بیرونی کاریست که همه افراد در انجام آن به یک اندازه به موفقیت نمیرسند. و عموما فاصله ای بین این دو در افراد وجود دارد.

اگر حیای بیرونی با حیای درونی به یک میزان باشد و یا اختلاف قابل اغمازی وجود داشته یاشد در این صورت شخصیت فرد برای جامعه نافع و معتدل کننده فضای جامعه خواهد بود.

××× اگر حیای بیرونی از حیای درونی با اختلاف قابل ملاحظه ای بیشتر باشد در اینصورت این فرد درگذشته دچار آسیب شده و در حال حاضر آسیب ساز بوده و برای جامعه خطرناک خواهد بود و هر لحظه احتمال بروز ناهنجاری مورد انتظار است. او میتواند برای افراد جامعه مخصوصا جوانان تهدید فوق العاده خطرناکی باشد.

زاهدان ریاکار و تعداد زیادی از کسانی که لباس روحانیت میپوشند از این دسته هستند زیرا لباس روحانیت نشانه حیای بیرونی در حد اعلای خود است که کمتر کسی میتواند به متناسب آن در درون دست یابد.

××× اگر حیای درونی از حیای بیرونی با اختلاف قابل ملاحظه ای بیشتر باشد. در این صورت این فرد آسیب پذیر بوده و نشان میدهد که در گذشته دچار آسیب شده و در آینده نیز احتمال آسیب دیدگی دارد و از همین منظر برای جامعه نیز آسیب رسان خواهد بود و برای هر قشری از جامعه تولید خطر میکند.

خانمهایی که باطن باحیا ولی ظاهری نامناسب دارند از نوع دوم هستند.