روزهای انقلاب ، روزهای خون و آتش و فریاد بود. یادش بخیر عجب روزهایی بودند. طپش عاشقانه قلبهای ما را آیا قراری دیگر خواهد بود؟ هیچ چیز نمیتواند طعم شیرین پیروزی ملت در برابر طاغوت را از یاد ما ببرد. روزهایی استثنایی ، مردمی استثنایی ، مبارزه ای بی امان و دشمنی که نفرت انگیز و بی رحم بود. 

چه کسی میتواند معصومیت ایمان جوانان ما را در  تعقیب و گریزهای نفس گیری که هر روز در خیابانها و کوچه پس کوچه های پیچ در پیچ رخ میداد به تصویر بکشد؟ 

بوی باروت ،

بوی جمعه ،

بوی خون ،

خون مردی خفته در خاک!

انقلاب

چه روزی بود روز 12 بهمن 57 ، چه روزی بود 22 بهمن ، چه روزی بود روزهای شیرین پیروزی !!! با هیچ واژه ای نمیتوان توصیفش کرد. فقط خدا میداند که شنیدن آهنگ سرود "هوا دلپذیر شد" هنوز هم در دل ما چه غوغایی برپا میکند!!

هوا دلپذیر شد گل از خاک بردمید 

پرستو به بازگشت زد نغمه امید

بجوش آمدست خون درون رگ گیاه

بهار خجسته باز خرامان رسد زراه . . .  

یادش بخیر.