زبان انسان پشت دو درب شگفت انگیز تودرتو پنهان شده و از خود محافظت میکند. یکی ازاین درها درب داخلی است که همان دندانهای محکم و استخوانی هستند و درب دیگر درب داخلی که همان لبهای نرم و گوشتی هستند.

برای سخن گفتن حتما باید در بیرونی باز شود زیرا انسان بدون باز کردن لبها قادر به گفتن حتی یک کلمه نیست ولی نیازی به باز شدن در داخلی نیست. زیرا انسان بدون باز کردن دندانها هم میتواند بطور کامل حرف بزند. امتحانش مجانی است. اگر امتحان کنید خواهید دید که میتوانید بدون اینکه دندانها را از روی هم بردارید بطور کامل همه حروف الفبای فارسی و انگلیسی را واضح و شفاف بیان کنید.  اما اگر لبها را از هم باز نکنید قادر به گفتن یک کلمه و حتی یک حرف هم نیستید. 

پس دو درب مطمئن برای زبان است تا بدانیم که ارزش زبان در محفوظ بودن است نه گشاده بودن و بدانیم این لعبت یگانه ، با ارزش است و باید محفوظ بماند و با سخنان یاوه ، خود و صاحبش را از ارزش نیاندازد. در ثانی ، سخن را به باز شدن دندان سخت و تیز ، نیازی نیست تا بدانیم که سخن را نیازی به شدت و تندی و تیزی نیست بلکه سخن با باز شدن لبها به وجود می آید تا بدانیم که نرمی و لطافت از ملزومات ذاتی سخن است تا به نرمی سخن آغاز کنیم و از درشت گویی و تند زبانی بپرهیزیم که امام علی (ع) گفته اند :

عَوِّد لِسانَکَ لینَ الکَلامِ وَ بَذلَ السَّلامِ، یَکثُر مُحِبّوکَ وَ یَقِلَّ مُبغِضوکَ؛

 

زبان خود را به نرمگویى و سلام کردن عادت ده، تا دوستانت زیاد و دشمنانت کم شوند.