نمیدانم چرا این روزها طاقت شنیدن روضه ی امام حسین و مصائب کربلا را ندارم . صدای روضه و نوحه که میآید سعی میکنم برای اینکه ناواضح بشنوم  گوشهایم را کمی تار کنم . این روزها دوست دارم صدای نوحه بیاید اما ندانم که چه میگوید فقط همینکه بدانم که نوحه ی ارباب می آید کافیست دیگر طاقت شنیدن بیش از این را ندارم. همینکه بدانم آقای ما مدیحه سرا دارد برایم کافیست. همینکه بدانم مولای ما دیگر تنها نیست راضی ام میکند.

اصلا همینکه میدانم محرم است محزون میشوم ، همینکه صدای نوحه می آید اشک به استقبالم می آید دیگر بیش از این بشنوم که چه بشود؟ همین بهتر که گذرا بشنوم و بگذرم. من که از دانستن اینکه حضرت عشق را مصیبت داده اند طاقت نمی آورم پس به شرح ماوقع دوام نخواهم کرد. حتی طاقت نوشتن هم ندارم. . . . السلام علیک یا اباعبدالله  این زیباترین سلام دنیاست.