یکی از ایرادهایی که برخی از مردم ما نسبت به خود وارد میکنند صفت مرده پرستی است. این صفت بعنوان یک عیب اجتماعی فراگیر تلقی شده و همه نسبت به این رفتار جامعه اعتراض میکنند.

چهره های ماندگار

به محض اینکه مراسم بزرگداشتی برای شخصیتهای بزرگ گرفته میشود همه لب به انتقاد میگشایند که : ما مرده پرست هستیم . تا زنده بود کسی سراغش را نمیگرفت اما حالا که مرده است برایش مراسم میگیرند. این اعتراض و انتقاد را ، زیاد میشنویم و این انتقادات تند باعث میشود که تقدیر از بزرگانی که فوت شده اند از تاثیر کافی برخوردار نباشد.

البته چندین سال است که این انتقاد به مقدار زیادی بی مورد شده است زیرا برگزاری مراسم چهره های ماندگار و تجلیل از نخبگان کشور و یا برگزاری مراسم تجلیل از دانشمندان مطرح در زمان حیاتشان این تصور غلط را از بین برده است زیرا مردم ما با اینکارها نشان داده اند که صفت مرده پرستی برازنده ایشان نیست بلکه مردم فهیم ایران دانشمندان و بزرگان علم و ادب و فرهنگ را هم در زمان حیات و هم در زمان ممات ارج مینهند و بزرگان مرده و زنده ی خویش را گرامی میدارند.

البته ایران کشور بزرگ و پرجمعیتی است و ممکن است که برخی از بزرگان ، تا قبل از مرگشان کمتر مورد توجه واقع شوند ولی بعد از اینکه فوت کردند توجه بیشتری به ایشان بشود. 

از جهت دیگر هم چون انسان زنده ، خطاکار است و دائم در معرض لغزش و انحراف قرار دارد بنابراین در برخی حیطه های معنوی نمیتوان در زمان حیات شخص اطمینان پیدا کرد که این رویه ی سیر و سلوک تا به کجا خواهد رسید. اما قضاوت در مورد شخصی که فوت کرده است میتواند قطعی و مطمئن باشد.