سلام برحسین !  

السلام علیک یا ابا عبدالله !

وای که این کلام سحر آمیز، چه سخن زیبایی است ! و عجب آهنگ دلنشینی دارد. علی الخصوص وقتی این کلام را با آهنگ مخصوصی که دارد ادا میکنی ، قیامتی در دلت برپا میشود. مثل این است که در یک چشم بهم زدن ، فاصله ی خود تا بیخودی را برق آسا سیر کرده ای. حقیقتا انسان  با این سخن بال و پر میگیرد و پرواز میکند تا . . . کجا آباد . اگر چنین پروازی را دوست داری فقط کافیست چند لحظه ی کوتاه چشمانت را ببندی و پچ پچ کنان با خودت بگویی "السلام علیک یا ابا عبدالله" به همین راحتی !

میدانم که تو نیز به محض اینکه این سرود زیبا را می سرایی دلت آرام میگیرد ، روحت لطیف میشود و مثل کسانیکه در مسیر رستگاری کار بزرگی انجام داده اند در خود احساس رضایت میکنی و حالت شبیه کسی است که احساس میکند که مسئولیت سنگین انسان بودن را به سرمنزل مقصود رسانیده است !  انگار توبه کرده و از گناهان پاک شده ای. احساس میکنی خدا از تو خوشش آمده است و بخاط این حق سلامی که نگه داشته ای تو را بخشیده است. باز هم به همین راحتی !

سلام بر حسین  ، اینگونه معجزه میکند. اما یک شرط دارد. این سخن برای کسی سحر آمیز است که بتواند در ادامه ی این سلام سخن دیگری نیز بگوید وگرنه این حالت را تجربه نخواهد کرد و آن چیزی نیست جز اینکه بتواند بگوید "لعنت بر یزید" . 

آری نکته دوم شرط صحت گام اول است. زیرا کسان زیادی بر حسین سلام کردند اما بعد از آن به یزید هم سلام دادند و سلام دومشان سلام اولشان را نابود کرد. ولی آنان که جرات "لعنت بر یزید" گفتن را پیدا کردند آنان بودند که به "سلام برحسین" معنا بخشیدند و آن را کامل کردند. سلام برحسین خوب است اما اگر نتوانی مصرع دوم این شاه بیت را بسرایی چنان است که انگار هیچ سخنی نگفته ای . 

اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد و آخر تابع له علی ذالک