شعر بسیار زیبای  مرحوم صافی بنام استمداد یکی از نوحه های قدیمی آذربایجان است که از سالها قبل در هیات های حسینی با آهنگی دلنشین خوانده میشود.  آهنگ این نوحه حس جذاب و غریبی دارد که خواننده و شنونده را به اوج لطافت و همدلی و غمخواری رهنمون میکند. این شعر زبانحال حضرت ابوالفضل العباس (ع) در هنگام شهادت و خطاب به امام حسین علیه السلام است. 

می فرماید : این قوم ، مشک آبم را بهانه کرده و مرا آماج خدنگ ظلم کرده است. بیا و ببین که چگونه گلت پژمرده شده و مشک آبش از خون مالامال شده است...  مثل آهوی زخمی رام هر تیر شده ام  و اگرچه ساقی هستم ولی شکسته جامم . . . 



سو مشکیمی بو قوم ائدوب بهانه قارداش

خدنگ ظلمه اولموشام نشانه قارداش

گه گور نجه گُلون سولوبدی

سو مشکی قانیله دولوبدی


سالوب بو قوم سنگدل منی نفسدن

یاخونلاشوبدی آیریلا صدا جرسدن

بو مرغ روحیم ایستوری چخا قفسدن

ز بسکه تنگ اولوبدی آشیانه قارداش


نظرده هر زمان اولور اولوم مجسّم

دوشوبدی قولّاریم اولوب قلم قدیم خم

ییخیلمیشام عُقابیدن عَلَمله باهم

گوزیمی تیکمیشم او آستانه قارداش


یِریندن اوینادی قوشون تمام صفلر

آلوب آرایه بیر منی بو قدر لشکر

او شاهبازم آچمیشام خدنگیله پر

که اوج وحدته اولام روانه قارداش


گَلِیدون آخِر عمریده یوزون گورِیدیم

او جلوه ی جمالیوی گوروب اُلِیدیم

قدم لریوه یوز قویوب اَلون اُپِیدیم

یِتَم نولور بو عزّت و بو شانه قارداش


یارالی آهو تک گَلَن خدنگه رامم

اگرچه ساقیم ولی شکسته جامم

پیمبر اوغلیسان سنه اوزوم غلامم

آنام کنیزیدور بو دودمانه قارداش


اگرچه پیکریمده چوخ جراحتیم وار

ویرینجه تشنه جان گنه حمایتیم وار

سو اولمادی سکینه دن خجالتیم وار

گرک گَلَم بو باره ده فغانه قارداش


گَل ای بو چولده هر سنق گوگل پناهی

امیدیسیز قالانلارین امیدگاهی

یوخومدی اَل دورام دوتام رکاب شاهی

دولوبدی قان بو چشم خون فشانه قارداش


آلان شکسته قلبیدن قرار و طاقت

نه تشنه لیقدی نه یارا نه درد غربت

همین بودور عدو تاپار سنه جسارت

تمام انتظاردور بو آنه قارداش


اگرچه غم یِتر سنه بو نسگلیمدن

باشیم سینوب ویریلمیشام اَخا بِلیمدن

مبارک آدیوی سالام چَتین دلیمدن

اُلونجه مشقیدور بو خوش ترانه قارداش


چوخ ایسترم گَلَنده سَن دیلیم اولِیدی

دوروب اوتورماقا نولور بِلیم اولِیدی

یِتنده باشیم اوسته کاش اَلیم اولِیدی

یِتِیدی تا او دامنِ امانه قارداش


اگرچه چوخ ایدوب خطا بو صاف صافی

نبوّت و امامته وار اعترافی

قبول اولا بو سوز اولور علاج کافی

سو مشکیمی بو قوم ایدوب بهانه قارداش