در حدود 35 سال است که روز 13 آبان برای ملت ایران روز بخصوصی شده است. این روز ، روزی است که بیش از همیشه شعار مرگ بر آمریکا برجسته میشود و مسئله ی مخالفت با آمریکا هر سال در این روز نو میشود و نیروی تازه ای می یابد.

هر سال 13 آبان به ما یادآوری میکند که ملت ایران با آمریکا مشکلاتی دارد که باید حل و فصل شود و این را همه ی دنیا میدانند. ولی اینکه این مشکل چیست و از کجا ناشی شده و مقصر ایجاد آن کیست و چگونه باید این مشکل برطرف شود؟ برای همه ی مردم دنیا به یک اندازه روشن نیست. حتی در داخل هم برخی از هوطنان هستند که شاید از ماهیت واقعی این اختلاف آگاه نباشند و به همین سبب هم شاید نتوانند باشیوه ای که ملت برای حل این مشکل آن را دنبال میکند ارتباط برقرار سازند. این نوشتار امیدوار است بتواند در برقراری بهتر ارتباط هموطنان عزیز با شیوه های خلاقانه ی مردم ایران موثر باشد.

 

در این فرصت کوتاه مطلبی در مورد شیوه ی بی نظیری که مردم ایران برای حل مشکل خود انتخاب نموده است به عرض میرسد. البته واضح است که شیوه ای که مردم ایران برای حل و فصل مناقشات بین ایران و آمریکا انتخاب کرده است روش مذاکره است. 

مشخصات این مذاکره چیست ؟

برای مشخص شدن جوانب موضوع ابتدا یک دید کلی به مفهوم مذاکره می اندازیم.مذاکره در اصطلاح به معنی عمل یا فرایند گفت و گو با دیگری برای دستیابی به توافق بر سر مسئله‌ای خاص است. و هدف از گفت و گوی حین مذاکره بیان دیدگاههای طرفین مذاکره و انتقال پیام روشن به یکدیگر است.

اولین پارامتری که در یک مذاکره مطرح میشود طرفین مذاکره است. مذاکره میتواند بین دو یا چند شخص ، دو یا چند شرکت و موسسه حقوقی یا بین دو یا چند دولت و  یا ترکیببی از آنها باشد و در هر صورت ترکیب طرفین مذاکره به نوعی میزان اهمیت مذاکره را مشخص میکند.

در شیوه ی  مذاکره ای که ملت ایران  انتخاب کرده است نکته ی قابل توجهی وجود دارد که نقطه اوج قدرت ایران در این مذاکره است و آن چینش طرفین مذاکره است که بصورت کاملا خلاقانه و برای اولین بار در طول تاریخ ابداع گردیده است.

 ابتکار مورد اشاره این است که در طرفین این مذاکره دولتها قرار ندارند، یعنی در این مذاکرات ، دو دولت برای رسیدن به توافقات در مذاکره شرکت نمیکنند بلکه ترکیب طرفین این مذاکره ، یک ملت و یک دولت است. یعنی ملت ایران در یک طرف مذاکره و دولت آمریکا در طرف دیگر مذاکره است. و این یک حالت استثنایی را ایجاد کرده است که در طول تاریخ بی سابقه بوده است. این نقطه قوت سالهاست که طرف دیگر مذاکره را در انجام اقدامات فریبکارانه و اجرای ترفندهای دیپلماتیک ناکام گذاشته و در ریشه یابی این ناکامی نیز او را سر درگم کرده است.

ملت ایران هر سال در 13 آبان گرد هم می آید و در حضور رسانه های بین المللی که نماینده ی طرف دوم بحساب می آیند به مذاکره با آمریکا میپردازد. این مذاکره مشخصات منحصر بفردی دارد که برخی از این مشخصات عبارتند از :

1 - پشت درهای بسته نیست بلکه در صحنه ای به گستردگی یک کشور برگزار میشود

2 - مذاکرات علنی است و جلسه ی مذاکرات بطور مستقیم برای دنیا پخش میشود

3 - صاحبان حقوق ، خود مستقیما در مذاکرات حضور دارند و امکان هیچ نوع تبانی وجود ندارد

4 - موضوعات مذاکره بصورت شفاف و با صدای بلند توسط مردم گفته میشود و با عبارات مبهم و چند منظوره ی دیپلماتیک غبارآلوده نمیگردد تا برای تبیین نظرات طرفین به جلسات متعدد نیاز داشته باشد.

به نظر میرسد دشمن ، این رمز موفقیت ملت ایران در مناقشات فی مابین را فهمیده است و برای از بین بردن این برتری ایران سعی دارد تا این مذاکره را به یک مذاکره ی بین دو دولت تنزل درجه دهد. او فکر میکند که اگر بتواند مذاکرات را به قالب دیپلماتیک تبدیل نماید میتواند به موفقیت نائل شود و با تمسک به شیوه های پیچیده ی دیپلماتیک  تیم مذاکره ایران را در جریان بازی های سیاسی و با بده بستانهای دیپلماتیک به بازی بگیرد و از هدف اصلی منحرف نماید. اما غافل از این است که دولت ایران و تیم مذاکره کننده ی ایرانی اولا از میان همین مردم انقلابی برخاسته اند و هرگز برسر منافع ملی معامله نمیکنند و ثانیا صدای تایید یا نفی نتیجه ی نهایی مذاکرات از گلوی ملت برخواهد خواست نه تیم مذاکره کننده !  

البته دشمن نیز این را فهمیده است و به همین خاطر هم هست که اینهمه بر سر حذف شعار مرگ بر آمریکا هیاهو براه انداخته اند. آنها به این طریق میخواهند قدرت رای و اظهار نظر نهایی را از ملت گرفته و به تیم مذاکره کننده هدیه کنند به امید اینکه در کوچه پس کوچه های باریک مذاکرات با نا جوانمردی به مذاکره کنندگان پشت پا زده و با توسل به نیرنگ نتیجه مطلوب را بگیرند. 

وقتی که میگویند ملت ، شعار مرگ بر آمریکا ندهد منظورشان این است که ملت را از سر میز مذاکرات برانند و سرنوشت مناقشات را پشت درهای بسته تعیین نمایند. اما به حول و قوه ی الهی و هوشیاری ملت ایران ، آنان به این هدف شوم نخواهند رسید و مردم همواره به عنوان صاحب رای اصلی ، نظر نهایی را خواهد داد و نتیجه مذاکرات با تایید یا نفی مردم همراه خواهد بود و مذاکره کنندگان هرچه که بگویند و هرچه که تصمیم بگیرند حق وتوی این مذاکرات با مردم ایران خواهد بود.