بدون اینکه به سیاست و سیاست بازی فکر کنیم ، هنوز هم برای من مشخص نشده است اینکه چرا بزرگان کشورهای دنیا که کلی هم سواد دارند و ادعایشان بسیار بالاست در جلسه ای شرکت میکنند که این جلسه در کشوری تشکیل میشود که بیشترین سلاحهای اتمی و شیمیایی را ساخته و بکار برده است و بکار می برد و در آن جلسه مباحثه میکنند و قطع نامه صادر میکنند که هیچ کشوری نباید سلاح اتمی و شیمیایی بسازد و تاکید میکنند که هیچ کشوری حتی حق ندارد که به این جور چیزها فکر کند. 

اما هیچکس از آنهایی که سلاح کشتار جمعی دارند و استفاده میکنند نمی پرسد که چرا اینها را ساخته اید و چرا استفاده میکنید. 

بعد هم میخندند و کف میزنند و شیرینی میخورند و به خانه های خود باز میگردند. 

این وضعیت اسف بار دنیای ما است . دنیایی که خیلی هم ادعا دارد.