هرکس که پا به این دنیا میگذارد در نزد خداوند روزی دارد. کم و زیادش را همت خود شخص و عملکردش مشخص میکند. شیر درنده و روباه شل هر کدام روزی خود را دریافت خواهند کرد .  یکی به سهمی اندک مانند روباه بی دست و پا قانع میشود ولی یکی دیگر میگوید :

برو شیر درنده باش ای دغل                               میانداز خود را چو روباه شل

هرکس که از کار کردن نمیترسد و آماده ی تلاش است و تنبلی را از خود دور میبیند نباید از ترس فقر ازدواجش را به تاخیر بیاندازد. زیرا خداوند بر اساس سعی و تلاش هرکس روزی مناسبی را برایش عطا میکند. آنهایی که متاهل و فقیر هستند علت فقرشان ازدواج نیست و دلایل دیگری دارد. بلکه اگر ازدواج نمیکردند فقیر تر هم بودند. با عنایت به اینکه خداوند روزی بندگان را عهده دار است بنابراین فرار از ازدواج به دلیل ترس از فقر اعتماد نداشتن به خدا است. پس هرکس که نیروی کار خود را آنچنانکه شایسته است بکار میگیرد و سستی و کاهلی نمیکند نباید به بهانه ی ترس از فقر از ازدواج کردن خود داری نماید.

امام صادق (علیه ‌السلام):

 
وَمَنْ تَرَکَ التَّزْویجَ مَخافَةَ الْعَیْلَةِ فَقَدْ أَساءَ الظَّنَّ

بِاللهِ عَزَّ وَجَلَّ.


و هر که از ترس تنگدستی ازدواج نکند، به خدای متعال بدگمان است.

He who does not get married for fear of indigence mistrusts Allah, the Almighty.
 
من لا یحضره الفقیه، ج 3، ص 385