مرد میانسالی که از 46 سالگی تا 47 سالگی در پی یک احساس نیاز شدید هر روز جزء سی ام قرآن را  به قصد حفظ  درجهت دریافت مضامین مورد نیاز قرائت کرده بود و در عرض یکسال هم نتوانسته بود یک سی ام کتاب خدا را حفظ کند و هر وقت که آخرین سوره را حفظ میکرده سوره های اول از یادش میرفته است ولی مثنوی های طولانی و آیه های طولانی تر قرآن که در دوران  جوانی حفظ کرده بود هنوز در یادش بود ،  دلش شکسته بود و در سوگ فرصتهای سوخته و از دست رفته جوانی علم سیاه بر سردر وجودش نصب کرده بود . . .  بغض گلویش را به سختی و تا سرحد مرگ فشرده بود و دوست داشته بود چنان فریاد بلندی از عمق وجود بزند که  همه جوانهای دنیا  بشنوند که :  ای جوان ها شما را به خدا قسم میدهم که از همین امروز و همین لحظه  شروع کنید ، قرآن را  حفظ کنید و در حداعلای وسعتان بفهمید!  سوگواری اینچنینی بسیار تلخ و  طاقت فرساست. فقط همین!

قرآن