با توجه به تمجیدهایی که در سالهای اخیر از پیشرفتهای کشور ژاپن میشود دوست داشتم در مورد شیوه و کیفیت زندگی روزانه مردم ژاپن اطلاعاتی داشته باشم و با خودم فکر میکردم که آیا پیشرفتهای تکنولوژی ژاپن توانسته است سعادت و خوشبختی را برای آنها به ارمغان بیاورد؟ به همین منظور مطالبی در این خصوص در فضای مجازی مطالعه کردم که خلاصه ی این مطالب را در این پست منتشر میکنم اما هیچ قضاوتی در خصوص موضوع نمیکنم و برداشتهای ذهنی خودم را آشکار نمیکنم تا قضاوت به عهده ی خواننده محترم باشد

 

در یکی از سایتها چنین نوشته بود :

آنچه در ادامه می آید، متن مصاحبه با یکی از هموطنان ­مان است که سال 68  برای کار به ژاپن رفته و چهارده سال در این کشور اقامت داشته است. این قبیل گفت و گوها می تواند کمک زیادی در فهم جامعه ی تکنیکی و آینده جوامع در حال توسعه داشته باشد.

 

- برای اینکه درکی از زندگی مردم ژاپن داشته باشیم، قبل از هر تحلیلی خوب است تصویری از زندگی معمول و  روزانه یک ژاپنی داشته باشیم. شما ـ که سالها با ژاپنیها زندگی کرده‌اید ـ قصه یک روز ژاپنی را برایمان بفرمایید؟

ژاپنیها هم مثل هرجای دیگری تیپها و طبقات مختلفی هستند که زندگی هر دسته تفاوتهای جدی با دیگری دارد. اما اگر بخواهیم به فضای عمومی مردم معمولی اشاره کنیم میشود گفت که یک ژاپنی صبح که از خواب بلند می شود دوش می گیرد، بعد یک چای سبز می خورد، صبحانه خوردن در خانه به هیچ وجه رایج نیست. در طول مسیر یک صبحانه آماده همراه قهوه می خرند و می خورند. این صبحانه آماده غذایی حاضری است با محتویات برنج و گوشت یا تخم مرغ و... یعنی خوردن این صبحانه در وسایل نقلیه عمومی کاری رایج است. یک ژاپنی باید قبل از ساعت هشت کارت ورود به محل کار را بزند و تأخیرهای اندک عواقب سنگینی دارد. برخی هم البته صبح به همان چای سبز اکتفا می کنند. در محل کار، ساعت ده یک ربع فرصت استراحت و خوردن چای بیسکویت دارند و افرادی که صبحانه نخورده‌اند از این فرصت برای رفع گرسنگی بیشتر استفاده میکنند.ساعت دوازده تا یک نیز فرصت نهار خوردن است. غذای ظهر هم غذایی آماده حاوی برنج و گوشت و سالاد است که توسط شرکت‌های تهیه غذا آماده می شود. شصت درصد هزینه ی نهار را شرکت می دهد و چهل درصد بر عهده کارگر یا کارمند است. ساعت سه هم مجددا یک استراحت یک ربعی داده می شود و تا ساعت پنج کار ادامه دارد. بعد از آن امکان اضافه­کاری تا ساعت هفت وجود دارد. پس از پایان کار به خانه می آیند و استحمامی می کنند، قهوه یا چای می خورند و معمولا به قمارخانه ها می روند. قمار تفریح رایج ژاپنیهاست که معمولا اوقات شب را با آن می گذرانند. بعد از قمار هم که معمولا نتیجه اش باخت است، با خوردن غذایی مشابه همان غذای آماده­ی ظهر، وعده شام به سرانجام می رسد و بعد دراز کشیدن روی تخت و دیدن برنامه‌های تلویزیون که نقش لالایی را دارد و بعد هم خواب. و فردا باز...

- زنها چه برنامه ای دارند؟

آنچه گفتیم از نظر سطح رفاه ممکن است تفاوتهایی بین افراد مختلف داشته باشد، اما از نظر زن و مرد بودن تفاوت چندانی ندارد. همه‌ی روز را کار می کنند و شب را مشغول تفریحی از جنس قمار هستند. زنان ممکن است کلاس رقص بروند یا در «بار» هم راه دوستان خود جمع بشوند و ضمن نوشیدن شراب با هم حرف بزنند و درد دل کنند و شعر بخوانند و... البته مردها هم همین برنامه ها را دارند. افرادی دور هم جمع می شوند با خوردن شراب و سخن گفتن اوقات می گذرانند. قمار حتی کودکان و نوجوانان را هم مبتلا کرده است.بعضی آنقدر معتاد قمارند که فرصت یک ساعت نهار را هم به قمارخانه می روند. دولت هم در گسترش این قمارخانه ها همکاری می کند. در هر محل تعداد زیادی قمارخانه به چشم می خورد

- مراسم ختم چطور؟
ژاپنیها تا پیش از مرگ هرگز فکر مردن نمی­کنند. برایشان مهم این است که خوب زندگی کنند. وقتی کسی می­میرد هم خیلی راحت، بسته به سطح مالی مراسمی برایش می گیرند، چند ساعتی جسد را می گذارند تا کسانی که می­خواهند برای ادای احترام حاضر شوند، و بعد به محل سوزاندن منتقل می­کنند و یک شیشه کوچک از خاکسترش را به خانه می­آورند و شرابی می­نوشند و می­گویند خوب زندگی کرد و مرد! و بعد هم به گفت و گوی معمول خود ادامه می دهند..

- بچه‌ها چه سرگرمی‌هایی دارند و از چه سنی مشغول کار می‌شوند؟

بچه ها هم سرگرمی های رایج دیگر کشورها مثل بازیهای کامپیوتری و وقت گذراندن با دوست و رفیق را علاوه بر قمار که همه گیر است دارند. نکته مهم راجع به کودکان و نوجوانان این است که تقریبا پدر و مادر ارتباط خاصی با کودک ندارند و مدرسه متولی اداره کودک است. حتی اگر کودک بیمار شود پزشک با حمایت بیمه به او رسیدگی می کند و نقشی برای پدر مادر باقی نمانده است.نکته دیگر این است که نوجوان ژاپنی از دوران راهنمایی، باید خودش پول توجیبی خودش را در بیاورد و برای همین نوجوانان به کارهایی در حد روزی دو ساعت مشغول می شوند و تقریبا از سن هجده سالگی مشغول کار تمام وقت می شوند.

- با این توصیف شرایط داخل خانه و برنامه‌های خانوادگی چه شکلی دارد؟ 

 خانواده مردم ژاپن همان هم پاتوقی‌هایشان هستند. کاملاً رایج است که دو پسرعمو یا دخترخاله از کنار هم عبور کنند و همدیگر را نشناسند. زن و شوهر و فرزند هم نهایتا در یک آخر هفته ای ممکن است با هم به ماهی گیری بروند، یا مادر با پسرش درباره وقایع مدرسه حرفهایی بزند، اما جمعی به نام خانواده گرد هم در خانه جمع نمی شوند. وعده های غذایی که همه از بیرون تهیه می شود و برنامه جمعی شام و نهار و صبحانه در خانه بی معنی است.در یک خانه ژاپنی اساسا پخت وپزی وجود ندارد، یک آشپزخانه بسیار کوچک برای آماده کردن چای و قهوه و بس. خانه عملا محلی برای خوابیدن است و نه هیچ کار دیگر. برای همین وقتی فرد متاهل می شود و خانه ای بزرگ انتخاب می کند. مجموع مساحت خانه اش بیش از سی متر نمی شود. اگر مجرد باشد که معمولا تا سن بالای سی سال چنین است، خانه بین شش متر تا حدود پانزده متر است. بسیار رایج است که مرد یا زن یک هفته یا کم تر و بیشتر به تنهایی به تفریح و مسافرت برود. به هر حال می شود گفت یک زن و مرد با یکی دو بچه که در یک خوابگاه سی­متری شب را می گذرانند نامش خانواده است.

- راجع به سن ازدواج و مراسم ازدواج؟

اشاره کردم که سن ازدواج بالای سی سال است. مراسم ازدواج هم عمومیت ندارد. از خواستگاری و مراحل دیگر مثل بله برون، خطبه، عقد و عروسی که ما می شناسیم خبری نیست. مرد و زن در سن سی سال یا بالاتر در محل کار یا هرجای دیگر به نتیجه می رسند که باهم زندگی کنند، و زندگیشان را در یک خانه نهایتا سی متری شروع می­کنند. ممکن است پدر و مادرشان را هم مطلع بکنند یا نکنند. چیزی به عنوان خطبه‌ی عقد و مراسم عقد و مراسم عروسی عمومیت ندارد. شاید تنها پنج درصد از مردم، مراسمی به عنوان مراسم عروسی می­گیرند که مراسم بسیار پرهزینه­ای است و در آن عروس و داماد چند بار لباسهای گرانقیمت عوض می­کنند و با غذاهای بسیار متنوع از مهمانان پذیرایی می‌کنند. اما این مراسم خاص پول دارترهاست.

-----------------------------------

در سایت دیگر :

ساعات کا در ژاپن زیاد است و به همین خاطر به کارمندان اجاره میدهند که بخشی از خواب روزانه خود را در سر کار انجام دهند.

در سایتی دیگر : 


هتل های کپسولی جاهای مخصوص خواب هستند که مردم میتوانند ساعاتی را برای خوابیدن در طول روز انتخاب کنند و در آن به دور از سر وصدا استراحت نمایند.

در سایتی دیگر :

در ژاپن، خانه تقریبا فقط جایی برای خوابیدن است و از جمعهای خانوادگی خبری نیست.

درسایتی دیگر :  کارمند ژاپنی در برگشت از کار از شدت خستگی در کنار گذرگاه عابر پیاده به خواب رفته است

 

درسایتی دیگر : 

ژاپنی ها ساعت های طولانی کار می کنند و این امر موجب می شود تا استرس زیادی داشته باشند. از این رو برای رفع این اضطراب ها از ترکاندن کیسه های حبابی که صدا می دهند، کمک می گیرند. به همین منظور، در این کشور جاسوئیچی های کوچکی طراحی و تولید شده که شبیه این پلاستیک ها ساخته شده و همان حس و صدا را دارند و افراد می توانند با فشار آنها تا حد زیادی موجب کاهش استرس خود بشوند.


ژاپن حدود ۱۲۷ میلیون نفر جمعیت دارد به همین خاطر باید از تمامی مساحت کشور خود به بهترین شکل ممکن بهره بگیرند. از این رو، در ساختمان های این کشور، پارکینگ های دو طبقه به شکلی که در تصویر می بینید، تعبیه شده است.

در سایتی دیگر :

حداد عادل :حداقل مساحت مدارس در ژاپن 14 هزار مترمربع است درحالی که وزیر در منزل 60 متری زندگی می کند

 

سایتی دیگر :

پوستر : مردم ژاپن بعد از سونامی برای ساخت کشورشان همکاری میکنند

---------------------------------------------

سایت دیگر :

ایرانی‌ها به خارجی‌ها اعتماد دارند ژاپنی‌ها به خودشان!

امروز که داشتم می رفتم دانشگاه سر کلاس فشرده تابستانی، یادم افتاد که نوشیدنی با خود برنداشته ام. سر راه خود به فروشگاه بزرگ محل که در آن از شیر مرغ تا جان آدمیزاد پیدا می شودرفتم و یک بطری چای ۲ لیتری خریدم تا ۴، ۵ ساعت مداوم کلاس را بتوانم آب از دست رفته بدنم را جبران کنم

چیزی که بیشتر در همین فروشگاه بزرگ جلب توجه می کند کار خانم ها، آن هم خانم های جا افتاده ای است که حول و حوش ۶۰ سال دارند. شاید کسی که به فرهنگ کار و زندگی این جامعه آشنا نباشد دلش به حالشان بسوزد و بگوید این بیچاره ها آسایش ندارند. اما آسایش ژاپنی ها زمانی است که برایشان کار فراهم است. در ژاپن اگر کار نکنی زندگی برایت سخت می شود و شاید هم غیر ممکن. برای همین کار از هر نوعش ارزش اجتماعی زیادی دارد و همه کارها از اهمیت برخودار است.

 

------------------------------------------------------------

 (توضیح نگارنده : به شیوه تمجید ایشان از کار زنهای 60 ساله دقت کنید و تصور کنید که اگر همین اتفاق در ایران بود چه تحلیلی میکردند!! که ای داد حق بازنشستگی کجا رفت؟ و چرا باید افراد 60 ساله کارکنند مخصوصا اگر خانم باشند و ....  ولی در ژاپن این معنا را میدهد که : کار از هر نوعش ارزش اجتماعی زیادی دارد.  . . . . عجب حکایتی دارد مرغ همسایه )

----------------------------------------------------------------

بفرمایید چای سبز!

 

بعد از این که استاد آمد و یک ساعت و نیمی سخن راند گلوی ما هم خشک شد و در حالی که گلویم را با چای سبز تر می کردم چشمم به نوشته رویش افتاد که “۱۰۰ در صد چای داخلی”!

 

احتمالا شما خواننده عزیز در ایران چای ۱۰۰ در صد خارجی را به چای بی کیفیت و بد طعم داخل که بسته بندی خوبی هم ندارد و هنگامی که از قفسه بر می دارید مقداری از گوشه های آن چای خشک سرازیر می شود ترجیح می دهید. نویسنده این سطور هم مذاقش چای سریلانکایی را ترجیح می دهد که با طعم و بو و رنگ اغوا کننده خستگی یک روز کاری را از تن آدم درمی آورد.

 

اما تنها چای نیست که ما خارجی اش را ترجیح می دهیم. از خوردنی و پوشیدنی گرفته تا اطلاعات و اخبار و ماشین و ابزار و از هر نوع وسیله ساخت بشر نوع خارجی اش را ترجیح می دهیم و پول زیادی برایش پرداخت می کنیم. این رفتار بی اعتمادی ما را نسبت به هم وطن خود نشان می دهد.

 

قضیه در ژاپن عکس آن است که در ایران اتفاق می افتد. اعتماد به محصولات داخلی بسیار بالاتر از محصولات خارجی است و شرکت ها از برای تبلیغ کیفیت محصولشان و جلب اعتماد مشتریان خود با افتخار تولید صد در صد داخل را برچسب کالاهای خود می کنند.

 

از این مساله می توان چند برداشت ساده کرد. اول این که اعتماد ژاپنی ها به همدیگر بسیار بیشتر از اعتمادشان به خارجی هاست. دوم این که خرید محصولات داخلی کمک به رشد صنایع داخلی و به طور غیر مستقیم به گردش در آوردن چرخه اقتصاد داخل است که اشتغال داخلی فراهم می آورد و رشد و شکوفایی اقتصادی برای همه را به دنبال خود دارد. سوم این که در مقایسه با ژاپن هیچ یک از موارد بالا با وضعیت ایران هم خوانی ندارد.

 ---------------------------------------------

 درسایتی دیگر :

 پول و اقتصاد ژاپن (Japan Economy)

  کشور ژاپن در سال ۲۰۱۰ سومین قدرت اقتصادی دنیا (پس از آمریکا و چین) بوده و در آسیا نیز رتبه دوم را از این لحاظ داراست. این کشور دارای منابع طبیعی خیلی محدودی است و اکثر جزایر و خاک آن کوهستانی و آتشفشانی است. ولی با همکاری‌های دولت در بخش صنعت و نیز سرمایه گذاری های گسترده در تکنولوژی‌های پیشرفته، ژاپن به عنوان یکی از پیشگامان اصلی صنعت و تکنولوژی دنیا شناخته شده است.

در سال 2006 میلادی تولید ناخالص داخلی این کشور 4.218 تریلیون دلار بود و پس از آمریکا بیشترین تولید ناخالص داخلی را در جهان داشت. 1.5 درصد از این تولید ناخالص داخلی مربوط به بخش کشاورزی، 25.6 درصد مربوط به بخش صنعت و 73 درصد مربوط به بخش خدمات بود.

نیروی کار این کشور را 66.57 میلیون نفر تشکیل می‌دهند و نرخ بیکاری در این کشور 4.1 درصد است. نرخ تورم در این کشور صنعتی 0.2 درصد است.